Γράφει ο : Βλάσης Νικολαίδης.

Αν έπρεπε να προτείνω ένα βιβλίο εν όψει των δώρων που κάνουμε αυτή την περίοδο, αυτό θα ήταν η ανθολογία διηγημάτων του Α. Παπαδιαμάντη, με γενικό τίτλο «Ερωτικός Παπαδιαμάντης». Αρχικά ο τίτλος μπορεί να ξενίζει ή και να φαίνεται αστείος ειδικότερα σε όσους από εμάς έχουμε στο μυαλό μας μια στερεότυπη εικόνα για τον σκιαθίτη λογοτέχνη, που ελάχιστη σχέση έχει με τα «ερωτικά». Κι όμως:

γράφει ο Βασίλης Αργυριάδης

Σε μια ερημική τοποθεσία της ισπανικής σιέρα στέκεται το μισογκρεμισμένο μοναστήρι της Παναγίας του Ελέους. Εκεί ζουν έξι μοναχές που έχουν εγκαταλείψει τον κόσμο με τη θέλησή τους για να αφοσιωθούν στον Θεό, στην απομόνωση και στη σιωπή. Η ανακάλυψη, όμως, μιας βαλίτσας στην είσοδο του μοναστηριού θα έχει απροσδόκητες συνέπειες. Η ζωή των μοναχών θα αλλάξει

από τον: Χρήστο Μακρόπουλο.

Τα αεροδρόμια είναι χώροι ιδιαίτεροι: στην συνείδηση των περισσοτέρων, η εικόνα τους ανακαλεί αισθήματα χαρούμενης προσμονής, έντονων προσδοκιών αλλά και ενός κάποιου απροσδιόριστου απωθημένου φόβου μπροστά στο αφύσικο του τρόπου του ταξιδιού. Το μέγεθος του χώρου, τα ετερόκλητα πλήθη που συνωστίζονται εντός του, η βουή των αεροσκαφών, όλα αυτά συνθέτουν ψυχικές καταστάσεις που μπορεί κανείς, αν το θέλει, να δει αποτυπωμένες στα πρόσωπα και τις φυσιογνωμίες των επιβατών. Ο Alain de Botton, στο μικρό του βιβλίο,

Να τα βασικά στατιστικά στοιχεία επισκεψιμότητας του 2010 για το blog “Ψηφίδες”, όπως τα κατέγραψε το wordpress. Θερμές ευχαριστίες σε όσους επισκέφθηκαν τις “ψηφίδες” και συν-ταξίδεψαν με τα κείμενά μας.  

Ξιφίρ Φαλέρ, Αθηνά Κακούρη

Αυτό ήταν το τέταρτο βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη που διάβασα κι ήταν ένα από τα βιβλία που περίμενα με ανυπομονησία να διαβάσω, καθώς όλα της τα προηγούμενα με είχαν γοητεύσει. Το συγκεκριμένο βιβλίο,

Λέμε να πάμε για διακοπές …και να διαβάσουμε βέβαια και μερικά βιβλία …οπότε ραντεβού τον Σεπτέμβρίο με περισσότερες ψηφίδες !

Σταύρος Ζουμπουλάκης: “Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;”

(Εκδ. Εστία 2010, Σελ. 191)

Ζουμπουλάκης

Από τον Β. Αργυριάδη

Το «Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο» είναι το δεύτερο βιβλίο του Σταύρου Ζου­μπουλάκη πάνω στη θεματική της ευρύτερης διαλεκτικής Εκκλησίας και κόσμου. Η ύλη του, όπως και του πρώτου («Ο Θεός στην πόλη», εκδ. Εστία), αποτελείται από κείμενα που είτε δημοσιεύτηκαν ως άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, είτε εκφωνήθηκαν ως ομιλίες σε συνέδρια, ημερίδες ή άλλες ευκαιρίες. Τα κείμενα είναι άνισα μεταξύ τους είτε λόγω δομής, είτε λόγω πρίσματος. Δηλαδή, άλλοτε η δομή υποτάσσεται στους όρους μιας μελέτης και άλλοτε στους όρους ενός σημειώματος σε κάποια καθημερινή εφημερίδα. Και πάλι: άλλοτε το πρίσμα είναι, για παράδειγμα, η λογοτεχνική κριτική και άλλοτε η πολιτική της παιδείας. Η δομή λοιπόν των κειμένων, καθώς και τα πρίσματα εξέτασης των θεμάτων, ποικίλουν, πράγμα που καθιστά τη μεταξύ τους σύγκριση άνιση. Ωστόσο,

Από τον Βλάση Νικολαίδη.

Ομολογώ πως μέχρι σήμερα, ήθελα να διαβάσω κάποιο βιβλίο του Αλαίν Ντε Μποτόν, θετικά επηρεασμένος ίσως από τη θεματολογία των έργων του, αλλά και από τη δημοσιότητα που αυτά έχουν πάρει. Δεν το είχα κάνει, ίσως και από μία αίσθηση ότι τα βιβλία του ανήκουν ως ένα βαθμό στο είδος της «εύπεπτης» φιλοσοφίας που συναντά κανείς στα βιβλιοπωλεία των αεροδρομίων. Όμως το θέμα του πιο πρόσφατου βιβλίου του, ήταν αρκετά ελκυστικό για τα ενδιαφέροντά μου, ώστε να το προσπεράσω. Ποιές είναι λοιπόν οι εντυπώσεις μου μετά από την ανάγνωση αυτού του δοκιμίου για τις «Χαρές και τα δεινά της εργασίας»;

Θα ξεκινήσω από

Από τον: Β. Ν.

 Προβληματίστηκα αρκετά σχετικά με το τι να γράψω για το Logicomix (Εκδόσεις Ίκαρος). Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι 

από τον Χρήστο Μακρόπουλο.

 Δεν βρίσκω διόλου εύκολο να μιλήσω για τις «Χαρές και τα Δεινά της Εργασίας» (Εκδόσεις Πατάκη). Και αυτό διότι