Γράφει ο Β. Νικολαίδης

b153216

Ένα από τα βιβλία που διάβασα φέτος το καλοκαίρι είναι αυτό του Νίκου Μαραντζίδη για τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ). Ο συγγραφέας – καθηγητής Πανεπιστημίου, περιγράφει και αναλύει την οργάνωση, τα κοινωνικά, δημογραφικά, στρατιωτικά χαρακτηριστικά του ΔΣΕ, ενώ φωτίζει και πτυχές λιγότερο γνωστές ή ακόμα και ταμπού. Αν η κυρίαρχη αφήγηση πολλών ετών ή η αίσθηση που έχουμε πολλοί από εμάς γύρω από τον ΔΣΕ κινείται στα όρια του μυθικού ή ηρωικού, το βιβλίο αυτό περιγράφει με ενάργεια, ακρίβεια και τεκμηρίωση την (σκληρή πολλές φορές) πραγματικότητα που απέχει μακράν από τη συνήθη «μυθολογία».

Η πιο αντικειμενική και σφαιρική ανάλυση του ΔΣΕ είναι ως φαίνεται πιο εφικτή στις μέρες μας αφενός γιατί η χρονική απόσταση από τα γεγονότα ηρεμεί τα πάθη που συνδέονταν με αυτά, αφετέρου δε γιατί πλέον υπάρχει μια πληθώρα νέων πηγών που ανοίγουν νέους ορίζοντες στους μελετητές. Ο Μαραντζίδης φαίνεται ότι έκανε εξαιρετική δουλειά, αξιοποιώντας τόσο τις πολλές γραπτές και προφορικές μαρτυρίες παλιών μελών του ΔΣΕ, όσο και τα προσβάσιμα πλέον αρχεία του ΚΚΕ, αλλά και πρώην κομμουνιστικών κρατών της Ανατολικής και βαλκανικής Ευρώπης.

Το βιβλίο εκτός από την εξαιρετική τεκμηρίωση, είναι καλογραμμένο και συνοπτικό σε μέγεθος, διευκολύνοντας έτσι και έναν λιγότερο «υποψιασμένο» αναγνώστη.

Η αφήγηση καταρρίπτει πολλούς μύθους σχετικά με την βοήθεια από τα λοιπά κομμουνιστικά κράτη, σχετικά με το αξιόμαχο του ΔΣΕ, σχετικά με τον «εθελοντικό» χαρακτήρα των μαχητών του κλπ. Όμως πίσω από την επιμέρους ανάλυση, το βιβλίο (για μένα τουλάχιστον), έχει ως τραγικό πρωταγωνιστή τους απλούς στρατευμένους του ΔΣΕ:  νέα παιδιά που στρατολογήθηκαν με το ζόρι και υπέστησαν στερήσεις και κακουχίες (και θάνατο …) για έναν αγώνα που είτε δεν τους αφορούσε, είτε αν τους αφορούσε ήταν μάλλον εξαρχής καταδικασμένος να χαθεί.Το βιβλίο του Ν. Μαραντζίδη αξίζει να διαβαστεί και με αυτή την οπτική.

Νίκος Μαραντζίδης, «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (1946-1949)» (σελίδες 197), Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Γράφει ο: Χρήστος Μακρόπουλος.

b151533

Απόγευμα Σεπτεμβρίου, ζέστη και υγρασία αποπνικτική. Το ιατρικό μου ραντεβού ήταν για τις 6 (ήδη κοιτούσα την ώρα ανήσυχος, με ορατό πλέον το ενδεχόμενο καθυστέρησης), και είχα την τύχη να είμαι εις εκ των δεκάδων επιβατών που μοιράζονταν στιγμές ασυνήθους για αγνώστους οικειότητας, συνωθούμενοι σαρδεληδόν σ’ εκείνο το λεωφορείο που ανέβαινε γογγύζοντας την Κηφισίας. Αγωνιζόμουν να αποδιώξω το γνώριμο όσο και απεχθές εκείνο συναίσθημα που πολιορκούσε το νου μου – αυτό που συνήθως έρχεται και επικάθεται μέσα μου πριν από κάποιο ιατρικό ραντεβού του οποίου την έκβαση αδυνατείς να προδικάσεις, και που, για τον λόγο αυτό, υπαγορεύει επίμονα ως αναπόφευκτη – αλίμονο!- κατάληξη, το χειρότερο δυνατό σενάριο. Μάταιος κόπος. Στην τεχνική του «στρέφειν αλλού την σκέψη» υπήρξα πάντα ανίδεος, και οι επιδόσεις μου στο εν λόγω σπορ κινούνταν με συνέπεια στα όρια του μηδενός. Είπα να ακούσω λίγη μουσική, και κατάφερα -όχι δίχως κόπο μέσα στο στριμωξίδι- να ξετρυπώσω τα ακουστικά από την τσέπη μου.

Ανοίγοντας το ραδιόφωνο, έπεσα σε μια άγνωστη γυναικεία φωνή, λίγο αργή και κάπως βαρετή, που θα μας διάβαζε, λέει, κάποιο διήγημά της με τίτλο, «το κορίτσι με το φλάουτο». «Δεν είμαι τώρα για γλυκανάλατα ακούσματα», σκέφτηκα και έκανα να αλλάξω συχνότητα. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Γράφει ο : Βλάσης Νικολαίδης.

Αν έπρεπε να προτείνω ένα βιβλίο εν όψει των δώρων που κάνουμε αυτή την περίοδο, αυτό θα ήταν η ανθολογία διηγημάτων του Α. Παπαδιαμάντη, με γενικό τίτλο «Ερωτικός Παπαδιαμάντης». Αρχικά ο τίτλος μπορεί να ξενίζει ή και να φαίνεται αστείος ειδικότερα σε όσους από εμάς έχουμε στο μυαλό μας μια στερεότυπη εικόνα για τον σκιαθίτη λογοτέχνη, που ελάχιστη σχέση έχει με τα «ερωτικά». Κι όμως: Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: vlassisn | 22/12/2011

Πάνος Καρνέζης: «Το Μοναστήρι»

γράφει ο Βασίλης Αργυριάδης

Σε μια ερημική τοποθεσία της ισπανικής σιέρα στέκεται το μισογκρεμισμένο μοναστήρι της Παναγίας του Ελέους. Εκεί ζουν έξι μοναχές που έχουν εγκαταλείψει τον κόσμο με τη θέλησή τους για να αφοσιωθούν στον Θεό, στην απομόνωση και στη σιωπή. Η ανακάλυψη, όμως, μιας βαλίτσας στην είσοδο του μοναστηριού θα έχει απροσδόκητες συνέπειες. Η ζωή των μοναχών θα αλλάξει Ανάγνωση του υπολοίπου…

από τον: Χρήστο Μακρόπουλο.

Τα αεροδρόμια είναι χώροι ιδιαίτεροι: στην συνείδηση των περισσοτέρων, η εικόνα τους ανακαλεί αισθήματα χαρούμενης προσμονής, έντονων προσδοκιών αλλά και ενός κάποιου απροσδιόριστου απωθημένου φόβου μπροστά στο αφύσικο του τρόπου του ταξιδιού. Το μέγεθος του χώρου, τα ετερόκλητα πλήθη που συνωστίζονται εντός του, η βουή των αεροσκαφών, όλα αυτά συνθέτουν ψυχικές καταστάσεις που μπορεί κανείς, αν το θέλει, να δει αποτυπωμένες στα πρόσωπα και τις φυσιογνωμίες των επιβατών. Ο Alain de Botton, στο μικρό του βιβλίο, Ανάγνωση του υπολοίπου…

Να τα βασικά στατιστικά στοιχεία επισκεψιμότητας του 2010 για το blog «Ψηφίδες», όπως τα κατέγραψε το wordpress. Θερμές ευχαριστίες σε όσους επισκέφθηκαν τις «ψηφίδες» και συν-ταξίδεψαν με τα κείμενά μας.   Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: vlassisn | 18/12/2010

Αθηνά Κακούρη: «Ξιφίρ Φαλέρ»

Ξιφίρ Φαλέρ, Αθηνά Κακούρη

Αυτό ήταν το τέταρτο βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη που διάβασα κι ήταν ένα από τα βιβλία που περίμενα με ανυπομονησία να διαβάσω, καθώς όλα της τα προηγούμενα με είχαν γοητεύσει. Το συγκεκριμένο βιβλίο, Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: vlassisn | 20/07/2010

Ραντεβού τον Σεπτέμβριο …

Λέμε να πάμε για διακοπές …και να διαβάσουμε βέβαια και μερικά βιβλία …οπότε ραντεβού τον Σεπτέμβρίο με περισσότερες ψηφίδες !

Αναρτήθηκε από: vlassisn | 10/05/2010

Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο

Σταύρος Ζουμπουλάκης: «Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;»

(Εκδ. Εστία 2010, Σελ. 191)

Ζουμπουλάκης

Από τον Β. Αργυριάδη

Το «Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο» είναι το δεύτερο βιβλίο του Σταύρου Ζου­μπουλάκη πάνω στη θεματική της ευρύτερης διαλεκτικής Εκκλησίας και κόσμου. Η ύλη του, όπως και του πρώτου («Ο Θεός στην πόλη», εκδ. Εστία), αποτελείται από κείμενα που είτε δημοσιεύτηκαν ως άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, είτε εκφωνήθηκαν ως ομιλίες σε συνέδρια, ημερίδες ή άλλες ευκαιρίες. Τα κείμενα είναι άνισα μεταξύ τους είτε λόγω δομής, είτε λόγω πρίσματος. Δηλαδή, άλλοτε η δομή υποτάσσεται στους όρους μιας μελέτης και άλλοτε στους όρους ενός σημειώματος σε κάποια καθημερινή εφημερίδα. Και πάλι: άλλοτε το πρίσμα είναι, για παράδειγμα, η λογοτεχνική κριτική και άλλοτε η πολιτική της παιδείας. Η δομή λοιπόν των κειμένων, καθώς και τα πρίσματα εξέτασης των θεμάτων, ποικίλουν, πράγμα που καθιστά τη μεταξύ τους σύγκριση άνιση. Ωστόσο, Ανάγνωση του υπολοίπου…

Από τον Βλάση Νικολαίδη.

Ομολογώ πως μέχρι σήμερα, ήθελα να διαβάσω κάποιο βιβλίο του Αλαίν Ντε Μποτόν, θετικά επηρεασμένος ίσως από τη θεματολογία των έργων του, αλλά και από τη δημοσιότητα που αυτά έχουν πάρει. Δεν το είχα κάνει, ίσως και από μία αίσθηση ότι τα βιβλία του ανήκουν ως ένα βαθμό στο είδος της «εύπεπτης» φιλοσοφίας που συναντά κανείς στα βιβλιοπωλεία των αεροδρομίων. Όμως το θέμα του πιο πρόσφατου βιβλίου του, ήταν αρκετά ελκυστικό για τα ενδιαφέροντά μου, ώστε να το προσπεράσω. Ποιές είναι λοιπόν οι εντυπώσεις μου μετά από την ανάγνωση αυτού του δοκιμίου για τις «Χαρές και τα δεινά της εργασίας»;

Θα ξεκινήσω από Ανάγνωση του υπολοίπου…

Older Posts »

Kατηγορίες