Αναρτήθηκε από: vlassisn | 03/12/2011

Αλαίν ντε Μποτόν: «Μια εβδομάδα στο αεροδρόμιο»

από τον: Χρήστο Μακρόπουλο.

Τα αεροδρόμια είναι χώροι ιδιαίτεροι: στην συνείδηση των περισσοτέρων, η εικόνα τους ανακαλεί αισθήματα χαρούμενης προσμονής, έντονων προσδοκιών αλλά και ενός κάποιου απροσδιόριστου απωθημένου φόβου μπροστά στο αφύσικο του τρόπου του ταξιδιού. Το μέγεθος του χώρου, τα ετερόκλητα πλήθη που συνωστίζονται εντός του, η βουή των αεροσκαφών, όλα αυτά συνθέτουν ψυχικές καταστάσεις που μπορεί κανείς, αν το θέλει, να δει αποτυπωμένες στα πρόσωπα και τις φυσιογνωμίες των επιβατών. Ο Alain de Botton, στο μικρό του βιβλίο, στέκεται ακριβώς σ’ αυτό: θέμα του, η «ζωή» ενός αεροδρομίου.

Η πρωτοβουλία δεν ανήκε σε αυτόν. Η British Airways, με αφορμή την έναρξη λειτουργίας της καινούριας πτέρυγας του Αεροδρομίου Heathrow (γνωστής και ως Terminal 5), «προσκάλεσε» τον συγγραφέα να περάσει μία εβδομάδα στους χώρους της, προκειμένου να καταγράψει τις εντυπώσεις και τις σκέψεις του. Του παραχωρήθηκε απεριόριστη πρόσβαση σε όλους τους χώρους του κτιρίου, καθώς και το ελεύθερο της διατύπωσης οποιασδήποτε κρίσης.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον στο βιβλίο (και αποτελεί γνώρισμα και άλλων βιβλίων του συγγραφέα) είναι η ιδιαιτερότητα της ματιάς του συγγραφέα. Στέκεται στο καθημερινό και το κοινότοπο, αυτό που έχουμε μάθει να προσπερνάμε, και σε ωθεί να το δεις ξανά με τρόπο που δεν μπορούσες να φανταστείς ότι ήταν στ’ αλήθεια υπαρκτός. Στην «ματιά» αυτή έρχεται αρωγός ο φωτογραφικός φακός του Richard Baker, που διανθίζει το κείμενο με πολύ εκφραστικές φωτογραφίες.

Ο συγγραφέας παρατηρεί τους ανθρώπους του αεροδρομίου: αυτούς που πρόκειται να ταξιδέψουν ή που ταξίδεψαν, εκείνους που εργάζονται σε χώρους ανοιχτούς ή απροσπέλαστους στους «κοινούς» θνητούς. Παρατηρεί την οδύνη του αποχωρισμού ενός ζευγαριού ερωτευμένων, την χαρά μαζί και συγκίνηση ενός διαζευγμένου πατέρα που βλέπει το παιδί του να έρχεται προς αυτόν στον χώρο της αναμονής των αφίξεων, απλούς ανθρώπους που εργάζονται στο αεροδρόμιο ως καθαρίστριες ή τσαγκάρηδες… Και, με γλαφυρή αφαιρετικότητα (αλλά και χιούμορ!) καταγράφει τις εντυπώσεις του, που στο σύνολό τους, συνθέτουν τελικά ένα σχόλιο στον σύγχρονο πολιτισμό – τα δεδομένα που τον απαρτίζουν, τις αξιακές του οριοθετήσεις, τελικά τον άνθρωπο που ο πολιτισμός αυτός διαπλάθει.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά ή αυτονόητα όσο έχουμε να συνηθίσει να εκλαμβάνουμε. Κάθε τι έχει την δική του κρυφή ή λησμονημένη ιστορία. Στιγμιότυπα αυτής της ιστορίας επιχειρεί να μας πει (ή να μας θυμίσει) ο Alain de Botton στο όμορφο αυτό βιβλιαράκι, που πρόσφατα κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη (σε μετάφραση Αντώνη Καλοκύρη). Τα δικά μας σχόλια αναφέρονται στην αγγλική έκδοση του κειμένου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: